مسیریابی هوشمند در سطح برنامه چگونه استفاده می‌شود؟ فقط برنامه‌های لازم از VPN عبور کنند
مسیریابی هوشمند در سطح برنامه چیست؟
مسیریابی هوشمند در سطح برنامه تنظیمی است که در آن فقط درخواست‌های شبکه‌ی برنامه‌های انتخابی به VPN سپرده می‌شود و بقیه‌ی برنامه‌ها همچنان مستقیم متصل می‌مانند. پس از روشن کردن آن، روی دستگاه دو مسیر هم‌زمان وجود دارد: برنامه‌های فهرست مسیریابی از خروجی VPN عبور می‌کنند و برنامه‌های بیرون از فهرست مانند قبل از اتصال مستقیم استفاده می‌کنند.
این روش دو دردسر ناشی از «ورود همه‌ی ترافیک به VPN» را برطرف می‌کند. اول اینکه برنامه‌هایی که به پروکسی نیازی ندارند، مانند سرویس‌های محلی، دستگاه‌های شبکه‌ی محلی و بانکداری اینترنتی، هم تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند؛ دوم اینکه در محاسبه‌ی هزینه بر اساس ترافیک، ترافیکی که نیازی به پروکسی ندارد هم از حجم خریداری‌شده مصرف می‌کند.
در چه شرایطی روشن کردن مسیریابی مناسب است؟
شرایط زیر رایج‌اند و اگر هر کدام از آن‌ها برای شما صدق می‌کند، ارزش دارد ابتدا مسیریابی در سطح برنامه را امتحان کنید.
- فقط چند برنامه به خروجی یک منطقه‌ی مشخص نیاز دارند؛ مثلاً مرورگر، یک ابزار توسعه یا یک کلاینت مشخص؛
- باید به دستگاه‌های شبکه‌ی محلی یا سرویس‌های محلی دسترسی داشته باشید؛ مانند چاپگر، NAS یا محیط توسعه‌ای که روی همین دستگاه اجرا می‌شود؛
- می‌خواهید مصرف ترافیک را دقیق‌تر کنترل کنید و نمی‌خواهید برنامه‌های نامرتبطی مانند به‌روزرسانی پس‌زمینه و همگام‌سازی فایل از حجم خریداری‌شده مصرف کنند؛
- برنامه‌هایی مانند بانکداری اینترنتی و پرداخت بهتر است با اتصال مستقیم و در محیط شبکه‌ی معمول خود بمانند و نمی‌خواهید منطقه‌ی خروجی هنگام استفاده تغییر کند.
چگونه تصمیم بگیریم کدام برنامه‌ها به فهرست مسیریابی اضافه شوند؟
پیش از تنظیم مسیریابی، چند دقیقه وقت بگذارید و برنامه‌هایی را که زیاد استفاده می‌کنید به دو دسته تقسیم کنید: آن‌هایی که باید از VPN عبور کنند و آن‌هایی که لازم نیست. معیار ساده است: سرویسی که این برنامه به آن وصل می‌شود، به خروجی یک منطقه‌ی مشخص نیاز دارد یا نه.
برنامه‌هایی که می‌توان به فهرست اضافه کرد
مرورگری که به خروجی یک منطقه‌ی مشخص نیاز دارد، کلاینت ابزارهای AI و ابزارهای توسعه و اشکال‌زدایی که باید به سرویس‌های جهانی وصل شوند، معمولاً در این دسته قرار می‌گیرند. وجه مشترک آن‌ها این است که اگر مستقیم متصل شوند، یا دسترسی ممکن نیست یا محتوایی که می‌بینید با منطقه‌ی هدف یکسان نیست.
برنامه‌هایی که می‌توانند مستقیم بمانند
برنامه‌های ویدیو، موسیقی و شبکه‌های اجتماعی داخل کشور خودتان، پایگاه داده و سرویس‌های توسعه‌ای که روی همین دستگاه اجرا می‌شوند، و پوشه‌های اشتراکی و چاپگر در شبکه‌ی محلی معمولاً لازم نیست از VPN عبور کنند. اگر آن‌ها را مستقیم نگه دارید، نه از تغییر خروجی تأثیر می‌گیرند و نه ترافیک بی‌جهت مصرف می‌شود.
از کم شروع کنید و کم‌کم اضافه کنید
در تنظیم اول فقط یکی دو برنامه‌ی ضروری را اضافه کنید و پس از اطمینان از کار کردن درست، بقیه را یکی‌یکی اضافه کنید. به این ترتیب اگر برنامه‌ای مشکل پیدا کرد، به‌راحتی می‌توان فهمید کدام تغییر باعث آن شده است.
یک نمونه‌ی کامل از روند تنظیم
توسعه‌دهنده‌ای را در نظر بگیرید که روزانه از مرورگر، ویرایشگر کد و پایگاه داده‌ی محلی استفاده می‌کند. در مرورگر باید به صفحه‌های یک منطقه‌ی مشخص دسترسی داشته باشد، ویرایشگر کد باید افزونه‌ها و وابستگی‌ها را از سرویس‌های جهانی دریافت کند و پایگاه داده‌ی محلی و سرویس اشکال‌زدایی فقط روی همین دستگاه اجرا می‌شوند.
طبق معیار بالا، مرورگر و ویرایشگر کد به فهرست مسیریابی اضافه می‌شوند و پایگاه داده‌ی محلی مستقیم می‌ماند. پس از تنظیم، سه چیز را جداگانه بررسی کنید: مرورگر بتواند صفحه‌ی هدف را باز کند، ویرایشگر بتواند وابستگی‌ها را درست دریافت کند و سرویس محلی هنوز مثل قبل در دسترس باشد. اگر هر سه مورد درست بود، پیکربندی مسیریابی تمام شده است. بعدها اگر ابزار تازه‌ای اضافه شد که به خروجی مشخصی نیاز دارد، فقط آن را به فهرست اضافه کنید؛ لازم نیست کل تنظیمات را از نو انجام دهید.
فهرست مسیریابی هم این‌طور نیست که یک بار تنظیم شود و دیگر نیازی به بازبینی نداشته باشد. اگر ابزارها عوض شوند یا شیوه‌ی کار تغییر کند، فهرست هم باید تغییر کند. هر چند وقت یک بار فهرست را مرور کنید و برنامه‌هایی را که دیگر استفاده نمی‌شوند حذف کنید تا مصرف اضافی ترافیک پیش نیاید.
مسیریابی چگونه در کنترل ترافیک کمک می‌کند؟
در AnBo هزینه بر اساس بسته‌ی حجمی محاسبه می‌شود و وقتی حجم تمام شود باید دوباره خرید؛ بنابراین اینکه «کدام ترافیک از VPN عبور کند» مستقیماً تعیین می‌کند حجم تا کی کفایت کند. مسیریابی در سطح برنامه می‌تواند برنامه‌های محلی را از VPN خارج کند تا حجم خریداری‌شده به نیاز واقعی نزدیک‌تر باشد.
| سناریوی استفاده | پیشنهاد | دلیل |
|---|---|---|
| دسترسی مرورگر به صفحه‌هایی که به منطقه‌ی مشخصی نیاز دارند | افزودن به فهرست مسیریابی | این همان کار اصلی است که به خروجی نیاز دارد |
| دریافت وابستگی‌های سرویس‌های جهانی توسط ابزار توسعه | افزودن به فهرست مسیریابی | اتصال مستقیم ممکن است کار نکند یا سرعت آن ناپایدار باشد |
| پایگاه داده‌ی روی همین دستگاه، دستگاه‌های شبکه‌ی محلی | اتصال مستقیم | به پروکسی نیاز ندارند و عبور از VPN حتی ممکن است اتصال را مختل کند |
| همگام‌سازی فایل‌های حجیم، به‌روزرسانی سیستم | اتصال مستقیم | ترافیک زیادی دارند و معمولاً به خروجی مشخصی نیاز ندارند |
برای فهمیدن اینکه مسیریابی واقعاً چقدر صرفه‌جویی کرده، همان مجموعه‌ی کارها را دو بار مقایسه کنید: یک بار با عبور همه‌ی ترافیک از VPN و یک بار فقط با عبور برنامه‌های ضروری، و در هر دو حالت تغییر مصرف را در حساب یادداشت کنید. هرچه اختلاف بیشتر باشد، یعنی ترافیک بیشتری پیش‌تر بی‌جهت مصرف می‌شده است.
نکته‌ی دیگری که بهتر است از قبل بدانید این است که مسیریابی فقط تعیین می‌کند «چه ترافیکی از VPN عبور کند» و سرعت خود خروجی VPN را تغییر نمی‌دهد. اگر پس از تنظیم متوجه شدید سرعت فرقی نکرده، طبیعی است.
پرسش‌های رایج
اگر برنامه‌ی اضافه‌شده به فهرست باز هم وصل نشد چه کنیم؟
ابتدا مطمئن شوید خود سرویسی که برنامه به آن وصل می‌شود در دسترس است، سپس بررسی کنید آیا فرایند دیگری هم از این برنامه درخواست می‌فرستد. برخی برنامه‌ها فرایندهای کمکی اجرا می‌کنند و اگر فقط برنامه‌ی اصلی را در نظر بگیرید، بخشی از درخواست‌ها همچنان مستقیم ارسال می‌شود. در این حالت می‌توانید از حالت TUN برای پوشش آن‌ها استفاده کنید.
هرچه برنامه‌های بیشتری در فهرست باشد بهتر است؟
خیر. هرچه برنامه‌های فهرست بیشتر باشد، ترافیک بیشتری مصرف می‌شود و تأثیر بر شبکه‌ی محلی هم بیشتر می‌شود. مطمئن‌تر است فقط برنامه‌هایی را نگه دارید که واقعاً به خروجی مشخصی نیاز دارند. اگر دیدید می‌خواهید بیشتر برنامه‌ها را به فهرست اضافه کنید، یعنی شیوه‌ی استفاده از این دستگاه بیشتر به «عبور کل ترافیک از VPN» شباهت دارد و می‌توانید مستقیم حالت TUN را در نظر بگیرید، به‌جای اینکه فهرست مسیریابی را مدام بزرگ‌تر کنید.
پس از روشن کردن مسیریابی، هنوز باید منطقه را دستی انتخاب کنیم؟
مسیریابی تعیین می‌کند «چه کسی از VPN عبور کند»، ولی منطقه‌ی خروجی همچنان با خروجی انتخابی شما مشخص می‌شود. این دو موضوع جدا هستند: ابتدا خروجی را انتخاب کنید و بعد تعیین کنید کدام برنامه‌ها از آن استفاده کنند.
وقتی مسیریابی کافی نیست چه کنیم؟
مسیریابی در سطح برنامه به این بستگی دارد که بتوان «تشخیص داد کدام برنامه است». ابزارهای خط فرمان، فرایندهای فرعی در محیط توسعه و کارهای مرتبط با ماشین مجازی گاهی قابل افزودن جداگانه به فهرست مسیریابی نیستند. در چنین مواردی می‌توانید حالت TUN را روشن کنید تا درخواست‌های شبکه‌ی بیشتری در سطح سیستم هم از VPN عبور کنند. موارد کاربرد و بررسی‌های پیش از استفاده را در این مطلب ببینید: چه زمانی باید از حالت TUN استفاده کرد؟
