چه زمانی باید از حالت TUN استفاده کرد؟ موارد کاربرد و بررسی‌های پیش از استفاده
حالت TUN چیست؟
حالت TUN روشی است که در آن درخواست‌های شبکه‌ی سیستم از طریق یک کارت شبکه‌ی مجازی کنترل می‌شود: ترافیک شبکه‌ی دستگاه ابتدا وارد این کارت شبکه‌ی مجازی می‌شود و سپس طبق تنظیمات به VPN سپرده می‌شود. چون این کار در سطح سیستم انجام می‌شود، لازم نیست برنامه‌ها را یکی‌یکی مشخص کنید و دامنه‌ی پوشش آن از مسیریابی در سطح برنامه گسترده‌تر است.
این ویژگی هم مزیت دارد و هم هزینه. مزیتش این است که برنامه‌هایی که به‌سختی می‌توان جداگانه شناسایی‌شان کرد، مانند ابزارهای خط فرمان، محیط توسعه و ماشین مجازی، هم از VPN عبور می‌کنند؛ هزینه‌اش این است که ترافیک بیشتری پوشش داده می‌شود و تأثیر آن بر شبکه‌ی محلی هم بیشتر است.
حالت TUN با پروکسی سیستم چه تفاوتی دارد؟
«پروکسی سیستم» که بسیاری با آن آشنا هستند، روشی است که در آن نشانی پروکسی در تنظیمات سیستم وارد می‌شود و هر برنامه خودش تصمیم می‌گیرد از آن استفاده کند یا نه. مرورگرها معمولاً این تنظیم را رعایت می‌کنند، اما بسیاری از ابزارهای خط فرمان، سرویس‌های پس‌زمینه و بازی‌ها آن را نمی‌خوانند؛ نتیجه این می‌شود که روی یک دستگاه، بعضی برنامه‌ها از پروکسی می‌گذرند و بعضی نه.
حالت TUN به همکاری برنامه‌ها وابسته نیست. درخواست‌های شبکه در سطح سیستم به کارت شبکه‌ی مجازی هدایت می‌شوند و خود برنامه لازم نیست از وجود پروکسی خبر داشته باشد. به همین دلیل است که خط فرمان و محیط توسعه با حالت TUN سازگارترند: آن‌ها پروکسی سیستم را نمی‌خوانند ولی باید از VPN عبور کنند.
چرا حالت TUN ترافیک بیشتری مصرف می‌کند؟
درخواست‌های بیشتری پوشش داده می‌شود و مصرف هم طبیعتاً بیشتر است. پس از روشن کردن حالت TUN، علاوه بر برنامه‌هایی که خودتان استفاده می‌کنید، به‌روزرسانی سیستم، همگام‌سازی پس‌زمینه و بررسی خودکار به‌روزرسانی نرم‌افزارهای مختلف هم ممکن است از VPN عبور کنند. هر کدام از این ترافیک‌ها به‌تنهایی زیاد نیست، اما در مجموع قابل چشم‌پوشی نیست.
چون هزینه بر اساس ترافیک محاسبه می‌شود، این نکته اهمیت بیشتری دارد. اگر لازم است حالت TUN مدت طولانی روشن بماند، پیشنهاد می‌شود هر چند وقت یک بار مصرف را در حساب ببینید تا حجم سریع‌تر از انتظار تمام نشود.
تفاوت با مسیریابی در سطح برنامه چیست؟
| مورد مقایسه | مسیریابی هوشمند در سطح برنامه | حالت TUN |
|---|---|---|
| دامنه‌ی پوشش | فقط برنامه‌های فهرست مسیریابی | درخواست‌های شبکه‌ی گسترده‌تر در سطح سیستم |
| روش تنظیم | انتخاب یکی‌یکی برنامه‌های مورد نیاز | پس از روشن شدن، در سطح سیستم یک‌جا کنترل می‌شود |
| مصرف ترافیک | کنترل آسان‌تر | معمولاً بیشتر از مسیریابی در سطح برنامه |
| تأثیر بر شبکه‌ی محلی | کمتر | بیشتر؛ ابتدا باید نیاز به اتصال مستقیم را بررسی کرد |
| کاربرد نمونه | مرورگر، کلاینت‌های مشخص | خط فرمان، محیط توسعه، ماشین مجازی |
قاعده‌ی کلی انتخاب این است: مسئله‌ای که با مسیریابی در سطح برنامه حل می‌شود، با همان حل کنید و فقط وقتی فهرست مسیریابی پوشش نمی‌دهد، سراغ حالت TUN بروید.
در چه مواردی روشن کردن حالت TUN مناسب است؟
ابزارهای خط فرمان و محیط توسعه
ابزارهایی که در ترمینال اجرا می‌شوند، مانند دستورهای دریافت وابستگی‌ها، کلون کردن مخزن کد یا فراخوانی API، اغلب مثل برنامه‌های معمولی قابل افزودن به فهرست مسیریابی نیستند. با روشن کردن حالت TUN، درخواست‌های شبکه‌ی آن‌ها هم از VPN عبور می‌کند و لازم نیست برای هر کدام جداگانه پروکسی تنظیم کنید.
کارهای مرتبط با ماشین مجازی و کانتینر
درخواست‌های شبکه‌ی برنامه‌های داخل ماشین مجازی و کانتینر اغلب از یک برنامه‌ی مشخص ارسال نمی‌شود و فهرست مسیریابی به‌سختی می‌تواند آن‌ها را دقیق پوشش دهد. اگر چنین کارهایی باید به‌طور کلی از VPN عبور کنند، حالت TUN ساده‌تر است.
نرم‌افزارهایی که نمی‌توان به فهرست مسیریابی افزود
برخی نرم‌افزارها به‌سختی شناسایی می‌شوند یا چند فرایند فرعی اجرا می‌کنند و حتی بعد از افزودن برنامه‌ی اصلی به فهرست، بخشی از درخواست‌ها همچنان مستقیم ارسال می‌شود. در این حالت، پوشش یک‌جای آن‌ها با حالت TUN قابل‌اتکاتر از تنظیم مکرر فهرست مسیریابی است.
کارهای کوتاه‌مدتی که کل ترافیک باید از VPN عبور کند
مثلاً راه‌اندازی یک‌باره‌ی محیط یا یک روند کامل استقرار که برنامه‌ها و درخواست‌های متنوع زیادی دارد و تنظیم تک‌تک آن‌ها عملی نیست. این‌گونه کارهای کوتاه‌مدت برای روشن کردن موقت حالت TUN مناسب‌اند؛ کار که تمام شد، آن را خاموش کنید.
یک نمونه‌ی رایج: دریافت وابستگی‌ها در ترمینال
فرض کنید می‌خواهید در ترمینال یک مخزن کد را از یک سرویس جهانی کلون کنید و سپس مجموعه‌ای از وابستگی‌ها را نصب کنید. اگر فقط از مسیریابی در سطح برنامه استفاده کنید، افزودن یکی‌یکی خود ترمینال و فرایندهای فرعی که اجرا می‌کند به فهرست دشوار است؛ با روشن کردن حالت TUN، درخواست‌های همه‌ی این دستورها از VPN عبور می‌کند و کلون و نصب را می‌توان یک‌جا انجام داد. بعد از پایان کار، حالت TUN را خاموش کنید و به مسیریابی در سطح برنامه بازگردید؛ لازم نیست مدام روشن بماند.
پیش از روشن کردن چه چیزهایی را بررسی کنیم؟
حالت TUN دامنه‌ی گسترده‌تری را پوشش می‌دهد؛ بنابراین پیش از روشن کردن ارزش دارد یک دقیقه وقت بگذارید و موارد زیر را بررسی کنید.
- بررسی کنید سرویس‌های محلی و دستگاه‌های شبکه‌ی محلی نیاز به اتصال مستقیم دارند یا نه؛ مانند سرویس‌های توسعه‌ی روی همین دستگاه، پوشه‌های اشتراکی و چاپگر؛
- از کنترل هم‌زمان شبکه توسط VPN یا نرم‌افزار پروکسی دیگر خودداری کنید؛ ترکیب این دو اغلب به اختلال شبکه می‌انجامد؛
- مراقب مصرف ترافیک باشید؛ حالت TUN درخواست‌های بیشتری را پوشش می‌دهد و حجم را سریع‌تر از مسیریابی در سطح برنامه مصرف می‌کند؛
- پس از پایان کار، در صورت نیاز آن را خاموش کنید تا وقتی لازم نیست، دستگاه به وضعیت عادی شبکه برگردد.
اگر پس از روشن کردن مشکلی پیش آمد، چگونه بررسی کنیم؟
اگر پس از روشن کردن حالت TUN، یک سرویس محلی یا دستگاه شبکه‌ی محلی ناگهان در دسترس نبود، ابتدا به یاد بیاورید که این دسترسی در اصل به شبکه‌ی محلی وابسته بوده یا نه. اگر بوده، یعنی همراه بقیه وارد VPN شده است و می‌توانید ابتدا حالت TUN را خاموش کنید و از مسیریابی در سطح برنامه استفاده کنید.
اگر دیدید شبکه به‌طور کلی کند شده یا مرتب قطع می‌شود، بررسی کنید روی دستگاه VPN یا نرم‌افزار پروکسی دیگری هم در حال اجرا هست یا نه؛ یکی از آن‌ها را خاموش کنید و دوباره امتحان کنید. کنترل هم‌زمان شبکه توسط چند نرم‌افزار از دلایل رایج این‌گونه مشکلات است.
اگر فقط یک برنامه کار نمی‌کند و بقیه عادی‌اند، بیشتر احتمال دارد مشکل از تنظیمات خود برنامه باشد، نه از حالت TUN؛ می‌توانید ابتدا به مسیریابی در سطح برنامه بازگردید و فقط همان یک برنامه را بررسی کنید.
اگر پس از روشن کردن، برنامه‌ای پیام «شبکه در دسترس نیست» نشان داد، یک بار حالت TUN را خاموش و دوباره روشن کنید تا کارت شبکه‌ی مجازی دوباره ساخته شود و هم‌زمان مطمئن شوید کلاینت و سیستم به آخرین نسخه به‌روزرسانی شده‌اند. پیشنهاد می‌شود بررسی را از ساده به پیچیده انجام دهید: اول ببینید نرم‌افزار دیگری تداخل دارد یا نه، بعد ببینید سرویس محلی همراه بقیه وارد VPN شده یا نه و در آخر سراغ خود پیکربندی بروید.
کارهای پایانی پس از استفاده
پس از پایان کار، در صورت نیاز حالت TUN را خاموش کنید تا دستگاه به وضعیت عادی شبکه برگردد. بعد از خاموش کردن، می‌توانید هم‌زمان بررسی کنید سرویس‌های محلی و دستگاه‌های شبکه‌ی محلی دوباره عادی در دسترس هستند یا نه. اگر کار بعدی فقط چند برنامه‌ی مشخص را شامل می‌شود، بازگشت به مسیریابی در سطح برنامه نسبت به روشن نگه داشتن مداوم حالت TUN ترافیک کمتری مصرف می‌کند.
برای آشنایی با روش استفاده از مسیریابی در سطح برنامه، ابتدا این مطلب را ببینید: مسیریابی هوشمند در سطح برنامه چگونه استفاده می‌شود؟
